به گزارش پیام خانواده احمد محمدنژادجوان از آن دست استعدادهایی است که از دل ناکامی فرصت می‌سازد. او که با ناکامی، وزن ۵۷ کیلوگرم را ترک کرده بود، تصور نمی‌کرد روزی به قهرمان بلامنازع وزن ۶۱ کیلوگرم تبدیل شود.
جوان پیش از کوچ به وزن ۶۱ کیلوگرم به خوبی می دانست تکرار ناکامی برابر با سقوط زندگی قهرمانی اوست؛ زیرا این کشتی‌گیر نتوانسته بود در جمع نفرات اعزامی به مسابقات جهانی ۲۰۲۳ بلگراد (سهمیه المپیک پاریس) قرار گیرد و سهمیه المپیک ایران را در وزن ۵۷ کیلوگرم کسب کند و گریه‌های وی بعد از باخت به میلاد والی‌زاده مدت‌ها سوژه رسانه‌های مجازی بود.
جوان و والی‌زاده در مسابقات رنکینگ‌دار اتحادیه جهانی در شهر بوداپست به مصاف هم رفتند که آزادکار مشهدی با نتیجه چهار بر سه شکست خورد.
اما مدیریت چالش‌های کشتی احمد، نیاز به یک مدیر کاربلد داشت؛ مدیری مانند علیرضا دبیر که در برنامه زنده تلویزیونی اعلام کرد که این کشتی‌گیر خراسانی برای موفقیت باید تغییر وزن بدهد. توصیه دبیر به جوان کشتی ایران، انقلابی در زندگی ورزشی او ایجاد کرد؛ انقلابی که ثمره آن در سال نخست مدال نقره جهان و در سال دوم غلبه بر نابغه روسی و کمربند قهرمانی بود.
اما احمد این افتخارات را به راحتی کسب نکرد و حتی تا لبه پرتگاه اخراج از تیم ملی کشتی نیز رفت زیرا علیرضا دبیر کمتر از ۲ ماه تا اعزام تیم کشتی آزاد به مسابقات جهانی آستانه، با انتقاد از وزن جوان گفت: اگر وی نتواند وزن و بدن خود را مدیریت کند جایی در ترکیب اصلی نخواهد داشت.
جوان که بعد از سال‌ها از قفس تنگ وزن ۵۷ کیلوگرم خارج شده بود نمی‌توانست اولتیماتوم دبیر را جدی نگیرد. او خود را با معیارهای کادر فنی و فدراسیون هماهنگ کرد؛ معیارهایی که زندگی حرفه‌ای وی را در ریل طلای جهانی قرار داد.
دبیر یک مدیر خاص با ادبیات دستوری است و چنین ادبیاتی هر چند ممکن است به مذاق برخی از منتقدانش خوش نیاید اما برای کشتی ایران تاکنون موفقیت آمیز بوده است. او از جوان طلا می‌خواست؛ طلایی که ضرب آن کار راحتی و نیاز به عبور از هفت خوان داشت.
علیرضا دبیر رئیس فدراسیون کشتی بعد از کسب نشان طلای جوان اعلام کرد: من بعد از مدال نقره سال گذشته وی اعلام کردم که اگر در مسابقات جهانی آستانه طلا نگیری، به کشتی ایران خیانت کرده‌ای!
جوان برای رسیدن به مدال طلا هفت‌خوان و طلسم‌های زیادی را پیش‌رو داشت اما مبارزه با نابغه روسی مهمترین چالش او بود که از آن با موفقیت عبور کرد. شاهکار جوان نه در مبارزه با حریف هندی و نه در مصاف با کشتی‌گیر آمریکایی معنا یافت، بلکه شکست «زائور اوگویف» غول روسی وزن ۶۱ کیلوگرم بود؛ نابغه‌ای روس و قهرمان المپیک که افتخارات بی‌شماری را در کارنامه داشت و سال گذشته نیز موفق به شکست احمد جوان شده بود.
اوگویف روی تشک آمد تا طبق عادت دیرینه‌اش طلا را به خانه ببرد، اما جوانِ مشهدی با کوله‌باری از اراده، بساط پادشاهی روس‌ها را درهم پیچید. این یک برد اتفاقی یا پیروزی بر حسب شانس نبود؛ یک نمایش مقتدرانه، بی‌حرف‌وحدیث بود که جوان آن را با نتیجه ۹ بر ۲ به پایان رساند.
جوان با شکست غول روسی نه تنها مدال طلا را برای ایران به دست آورد بلکه طلسم ۳۱ سال ناکامی خراسانی‌ها در کسب طلای جهان را شکست.
حالا پسر مشهدی کشتی ایران، میراث‌دار مردان بزرگ تاریخ خراسان است؛ پهلوانانی که روزگاری پرچم ایران را بر قله‌های جهان و المپیک کوبیده بودند. احمد جوان حالا نه‌تنها یک مدعی جدی در آسیا و جهان است، بلکه زنگ خطری‌ست برای اوزان المپیکی به شمار می‌رود و منتظر تصمیم کادر فنی و فدراسیون برای چالش بعدی است.
او از نسل امیدی است که آینده‌ای درخشان را مشق می‌کند؛ نسلی که شاید بعد از سه دهه، بتواند همان انقلابی را در خراسان رضوی ایجاد که مهدی حاجی‌زاده با طلای رویایی ۲۰۰۲ در جویبار به پا کرد و از یک شهر کوچک، پایتخت کشتی ایران ساخت.